Geketend aan het werk (17-11-2017)

Dit item is verlopen op 17-11-2018.
Afbeelding ambtsketen

Veel mensen kennen de burgemeester vooral van de gelegenheden waarbij hij, voorzien van ambtsketen, zijn representatieve taken uitvoert. Bij bezoeken aan schoolklassen krijg ik vaak de vraag of ik die keten (geen ketting!) altijd om heb. Nee, eigenlijk helemaal niet zo vaak. Maar deze week mocht ik op één dag drie keer iets doen waarbij de keten nodig was. En dat komt ook niet zo vaak voor.

Eerst een bezoek aan een 60-jarig bruidspaar. Dat is meestal mooi om te doen. Het bruidspaar, al of niet omringd door kinderen en kleinkinderen, heeft vrijwel altijd verhalen over de afgelopen 60 jaar paraat. Hoe men elkaar ontmoette, hoe men samen een bestaan heeft opgebouwd en hoe het is om samen oud te worden. En over de veranderende samenleving, in het dorp en in de wereld. Door die gesprekken krijg ik een beter beeld van onze gemeente, van de geschiedenis van de afgelopen decennia, maar soms ook van de manier waarop we de ouderenzorg hebben georganiseerd.

De volgende activiteit was een naturalisatieceremonie. Een bijeenkomst waarbij een aantal mensen de Nederlandse nationaliteit krijgt. Dat is voor deze nieuwe Nederlanders meestal een emotioneel gebeuren. Soms hebben ze er jarenlang op moeten wachten en was het inburgeringstraject lastig. Het is voor sommigen niet gemakkelijk om zich onze taal eigen te maken en de basis van onze cultuur te doorgronden. Maar van de ceremonie proberen we altijd een combinatie van een formeel en informeel deel te maken. Ik leg uit waarom we de ceremonie houden, men legt de eed of belofte af en daarna gaan we met elkaar in gesprek. En dan komen bijzondere verhalen naar boven over hoe iemand in ons land is gekomen en hoe men hier aan een nieuwe toekomst bouwt. Ik merk dat er genoeg ambitie is om via opleiding en werk een positieve bijdrage aan onze economie en samenleving te leveren.

Als laatste was er nog het uitreiken van een Koninklijke Onderscheiding. Bijna altijd lukt het om dat voor degene die het “lintje” krijgt tot het laatst geheim te houden. Het is dan een feestelijk hoogtepunt van bijvoorbeeld een ledenvergadering. Dat was nu ook zo. Henk Brandsma, een echte Jouster, nam na ruim 24 jaar afscheid van het bestuur van de EHBO-vereniging in Joure.  De laatste tien jaar was hij voorzitter. Hij had liever geen afscheid genomen, maar een ernstige ziekte maakte langer doorgaan onmogelijk. Een afscheid met een emotioneel karakter dus. Desondanks kon er blijdschap zijn vanwege de onderscheiding. Vanwege de jarenlange grote inzet is het voor Henk ook meer dan verdiend om nu Lid in de orde van Oranje Nassau te mogen worden. Ik hoop dat hij en zijn gezin nog lang mogen genieten van de waardering die we als samenleving met deze onderscheiding uitdrukken.

Op één dag drie keer met de ambtsketen om op pad. Een kijkje achter een voordeur, ontmoetingen en gesprekken met bijzondere mensen. Dankbaar en inspirerend werk.

Weblog burgemeester Fred Veenstra.